Mijn verhaal over psychose-gevoeligheid
“In de media worden mensen met een psychose vaak als gevaarlijk of onvoorspelbaar neergezet. Dat beeld klopt niet.”
Mijn naam is Femke en ik ben psychosegevoelig. Dat betekent dat ik in mijn leven meerdere keren een psychose heb gehad. De eerste keer was in 2005, na een verhuizing van Noord-Holland naar Brabant. Mijn man ging overdag naar zijn werk en ik was met onze kinderen alleen thuis. Ik kende niemand in de omgeving en vond de cultuur anders dan ik gewend was. Dat zorgde voor spanning en onzekerheid, waardoor ik uit balans raakte.
Balans
Sindsdien is balans voor mij het belangrijkste thema in mijn leven. Om stabiel te blijven, moet ik goed slapen, op tijd ontspannen en mijn grenzen bewaken. Ontspanning vind ik vooral in yoga en lezen. Ook mijn medicijnen, antipsychotica, helpen me om in evenwicht te blijven. Er wordt vaak negatief gesproken over medicijnen, maar voor mij zijn ze juist van grote waarde. Ze helpen me om helder te blijven denken en te functioneren in het dagelijks leven.
Daarnaast is praten belangrijk. Ik kan goed terecht bij mijn man, en zo nodig ook bij de praktijkondersteuner van de huisarts. Door te praten over wat ik voel en denk, blijf ik beter in contact met mezelf en met mijn omgeving. Dat voorkomt dat spanning zich opbouwt.
Herstel
Er zijn lange periodes waarin ik stabiel ben en niemand iets aan mij merkt. Dan leef ik gewoon mijn leven, net als ieder ander. Maar soms zijn er periodes waarin mijn emoties me overspoelen. Dan kan ik me helemaal verliezen in een bepaald onderwerp dat mijn aandacht niet meer loslaat. Dat is voor mij een signaal dat ik rust moet nemen en mijn slaap moet herstellen.
Met hulp van mijn man en kinderen lukt het steeds beter om zo’n periode door te komen. We weten wat werkt en wat niet. Soms is het nodig om tijdelijk mijn medicatie aan te passen. Dankzij deze ervaringen weet ik dat herstel mogelijk is, en dat moeilijke momenten ook weer voorbijgaan.
Signaleringsplan
Samen met de praktijkondersteuner van mijn huisarts heb ik een signaleringsplan gemaakt. Daarin staat wat ik moet doen als ik merk dat ik onrustig word of mijn gedachten sterker worden. Het plan helpt mij om op tijd in te grijpen. Bijvoorbeeld door mijn rust te nemen, contact te zoeken met mijn man of huisarts, of mijn medicijnen aan te passen. Ik heb het plan uitgeprint en onder mijn matras liggen, zodat ik het altijd bij de hand heb. Het geeft me houvast en veiligheid.
Stigma
Een belangrijke reden dat ik mijn verhaal deel, is omdat ik vind dat het stigma rond psychosegevoeligheid moet verdwijnen. In de media worden mensen met een psychose vaak als gevaarlijk of onvoorspelbaar neergezet. Dat beeld klopt niet. Ik ben niet gevaarlijk, en ik ken veel anderen die net als ik vriendelijk en zorgzaam zijn.
Gelukkig is er de laatste jaren wel iets veranderd. Toen ik vroeger met professionals sprak over mijn gedachten, werd er vaak direct meer medicatie voorgeschreven. Nu is er veel meer ruimte voor gesprek en begrip. Dat voelt fijner en minder beangstigend.
Vrijwilligerswerk
Een betaalde baan is voor mij te belastend, maar ik doe wel vrijwilligerswerk. Ik pas op katten van mensen die op vakantie zijn. Dieren oordelen niet en geven rust. Door dit werk heb ik toch contact met anderen en doe ik iets nuttigs en eervols. Het geeft me voldoening en structuur in mijn dagen.
Ten slotte
Psychosegevoeligheid is voor mij een beperking, maar het heeft me ook meer diepgang gebracht. Ik heb geleerd te luisteren naar mijn lichaam, naar mijn gevoelens en naar de signalen die mijn omgeving mij geeft. Door de gesprekken met mijn man en professionals begrijp ik beter hoe een psychose ontstaat: niet als iets dat zomaar gebeurt, maar in wisselwerking met de omgeving en met ervaringen uit mijn jeugd.
Ik hoop dat er steeds meer begrip komt voor de menselijke variatie, waarvan psychosegevoeligheid er één is. We zijn allemaal anders, en dat maakt de wereld juist rijker.

