Toen het nog niet ‘bestond’
“Van AD(H)D of HSP had nog niemand gehoord. Het ‘bestond’ nog niet. Je werd als kind gewoon als vervelend, dom of lui gezien.”
Charles (72) deelt zijn verhaal. Over opgroeien met AD(H)D en als HSP’er – in een tijd waarin hier nog weinig over bekend was – het leven als schipper, de burn-out waarin hij op zijn 49ste belandde en zijn verdieping in de psyche van de mens.
Van AD(H)D had nog niemand gehoord
“In mijn jeugd voelde ik mij dikwijls onbegrepen. Ik kreeg regelmatig te horen dat ik dan weer héél stil, dan weer tè duidelijk aanwezig was. Mijn moeder noemde mij “Einstein”, als ik weer eens -gepast en ongepast- mijn mening gaf wanneer volwassenen zaten te praten. Of “verstrooide professor”, als ik wéér wat vergat of te veel dingen tegelijkertijd deed.”
Charles komt uit een schippersgezin, wat betekende dat hij op 8-jarige leeftijd naar een internaat moest. Daar kwam hij maar moeilijk mee. Hij was continu afgeleid door wat hij buiten zag. Hij tuurde in de vijver buiten of keek naar de spoorlijn waar van alles voorbijkwam.
Charles bleef 3 keer zitten
“Ik had last van heimwee en mijn gedachten dwaalden vaak af. Persoonlijke begeleiding was er niet. En van AD(H)D of HSP had nog niemand gehoord. Het ‘bestond’ nog niet. Je werd als kind gewoon als vervelend, dom of lui gezien.”
Charles was als kind voor weinig bang, alleen in het contact met mensen was hij angstig. Ook had hij veel last van examenstress en bleef hij in totaal 3 keer zitten. Hij was het zo beu om steeds maar als dom en lui te worden gezien, dat het hem uiteindelijk toch lukte beter op te letten en school af te maken.
Op zijn 17e al kapitein
“Mijn droom was om naar de technische school te gaan. Ik wilde elektricien worden, maar dat mocht niet van mijn ouders. Zij vonden mij niet slim genoeg. Dus ik ging aan het werk op het schip van mijn ouders. Tot mijn 16e, want toen stopten mijn ouders met varen.”
Charles ging elders aan de slag. Gelukkig kwam hij bij mensen terecht die zagen dat hij echt wel meer in zijn mars had; ze hadden al het vertrouwen in hem. Dat maakte dat hij op zijn 17e al kapitein werd. En dat hij op zijn 18e ondernemer werd met een eigen schip.
Bewijzen dat ik het wel kon
“Na vele jaren hard werken en altijd maar doorgaan, kreeg ik op mijn 49ste een burn-out. Ik werkte 24 uur per dag, wat ook een manier was om aan anderen te bewijzen dat ik het wél kon – en dat ik dus niet lui en dom was. Op mijn 50ste stopte ik met mijn bedrijf; mijn levenswerk.”
Charles ging allerlei opleidingen volgen. Hij wilde zijn leven een andere invulling geven. Daarnaast hielpen al deze inzichten hem ook om uit zijn burn-out te komen en zichzelf beter te begrijpen.
AD(H)D en HSP’er
“Ik had altijd al interesse in de psyche. Met de bemanning op het schip had ik het er al vaak over. Ik ging allerlei opleidingen doen, op het gebied van o.a. Reiki, sjamanisme, NLP en hypnose. Ik verdiepte me o.a. in oude Keltische tradities, energieën en healing. Ik leerde de natuur en dieren begrijpen, waardoor ik ook mezelf – en andere mensen – beter leerde begrijpen.”
Tijdens de opleidingen werd Charles vaak gevraagd of hij AD(H)D had of HSP’er was. Hij begon zich meer in deze materie te verdiepen en herkende zich volledig. Alles viel op zijn plek. “Ik was helemaal niet dom of lui. Nu snapte ik eindelijk waarom ik me altijd zo onbegrepen voelde.”
Voor het blok gezet
“Ik was heel onzeker in het contact met anderen, wat mijn ontwikkeling als therapeut in de weg stond. Op een dag zei mijn reiki master: ‘ik ga op vakantie en jij neemt het over. Je kan dit.’ Ik werd voor het blok gezet en nam voor hem waar in zijn praktijk. Dit had ik echt nodig, anders had ik het nooit gedurfd.
Ondertussen is Charles die angst ver voorbij. “Vroeger vond ik het heel eng om voor een groep te staan. Nu vind ik het juist mooi als er veel mensen zijn en denk ik vaak: des te meer, des te leuker.”
Charles werkt als coach en hypnotherapeut, waarbij hij de focus legt op de connectie tussen lichaam en geest. “Wat in je hoofd zit voel je in je lichaam. Ik help mensen de gedachtes en overtuigingen uit hun hoofd te halen, waardoor ook de blokkades in het lichaam verdwijnen.”
Neurodiversiteit is waardevol
Charles richt zich als expert graag op mensen met ADD, AD(H)D, HSP en somatische klachten. Hij wil er – mede door zijn eigen ervaringen – graag extra voor deze doelgroep zijn. Hij benadrukt hoe waardevol (neuro)diversiteit is – net als in de natuur – en hoopt dat het mensen ook kracht geeft.
“Het is de kunst om naar de voordelen en de mogelijkheden te kijken die je hebt. Je ziet veel of wordt snel afgeleid, wat juist een kracht kan zijn. Dat zag de man waarvoor ik op mijn 17e werkte ook. Mocht een ander dingen vervelend vinden, dan is dat eigenlijk het probleem van de ander – niet dat van jou.”